Cello Octet

De cellisten manifesteren zich als een hecht kamermuziekensemble van wereldklasse, maar ook als baanbrekende performers in voorstellingen als Cellobende of als rockband in Sgt. Pepper’s Lonely Cello Band.

Vanuit de overtuiging dat musici middenin de samenleving staan, stelt het Octet vaak maatschappelijke vragen centraal in de producties. Vaak in samenwerking met componisten, theatermakers, choreografen en maatschappelijke organisaties. Zo gingen Instant Happiness, Instant Love en Instant Loneliness (co-producties met Via Berlin) over de consumptiemaatschappij, mensenhandel en eenzaamheid, en Coda over klimaatverandering.

Programma: Nyokabi Kariuki – The Bus Ride Loraine James (arr. Alistair Sung) – sans Shishani (arr. Remi J. Edson) – Gatekeepers Arooj Aftab (arr. Jasmin Reuter, Tina Schauer) – Borrowed Time Moor Mother – ETAL MI (IM LATE) Qasim Naqvi & Hatis Noit – yaykatanu ki kane (featuring Ryoko Suzusappno)

Toelichting: We hebben de toekomst gekoloniseerd, de leefwereld van toekomstige generaties uitgebuit. Hoe kunnen we goede voorouders zijn? Hoe kunnen we de toekomst dichterbij brengen?

Geïnspireerd door Black Quantum Futurism (Moor Mother/Rasheedah Phillips), The Good Ancestor (Roman Krznaric), The Long Now en concepten van niet lineaire en diepe tijd, heeft het Octet componisten uitgenodigd om een stuk te schrijven voor acht cello’s en hun eigen stem. Een concert met live cello’s en opgenomen stemmen – onzichtbaar, maar indringend nabij – afkomstig uit de toekomst, het verleden of het heden. Een dialoog tussen de verschillende stemmen, een mozaïek van verschillende temporaliteiten en chronotopen als gezamenlijke oefening in het luisteren naar andere generaties.